Lake Taupo
Największe jezioro Nowej Zelandii, powstałe w kalderze superwulkanu, charakteryzujące się czystą wodą i aktywnością geotermalną w okolicy.
Jezioro jest kalderą (zapadlisko) powstałą po super-erupcji około 26 500 lat temu. Woda jest wyjątkowo czysta i niebieska. Dno jest głębokie, z aktywnymi strefami geotermalnymi i gorącymi źródłami. Jezioro charakteryzuje się dużym rozmiarem i otoczeniem wulkanicznych szczytów. Jest zasilane przez liczne strumienie, a odpływ to rzeka Waikato. Region jest kluczowy dla geotermii i wulkanizmu Wyspy Północnej. Brzegi są skaliste i zalesione.
Ekosystem jest zdominowany przez akwen oligotroficzny. Kluczowe gatunki flory to roślinność leśna (buk południowy) i krzewy (manuka). Fauna obejmuje pstrągi (wprowadzone), węgorze (native) oraz liczne gatunki ptaków wodnych i lądowych. Procesy ekologiczne są związane z niską trofią i stabilnością biologiczną. Wprowadzony pstrąg jest kluczowy dla wędkarstwa, ale zagroził gatunkom rodzimym.
Jezioro ma olbrzymie znaczenie kulturowe dla Maorysów, uważających je za święte. Gospodarczo, istotna jest turystyka (wędkarstwo) i energetyka (geotermia). Status ochronny dotyczy głównie ochrony jakości wody i obszarów wulkanicznych (Park Narodowy Tongariro). Ochrona skupia się na walce z eutrofizacją (zanieczyszczeniem) i na zarządzaniu presją turystyczną. Problem zanieczyszczenia z rolnictwa jest duży.