Laurentide Ice Sheet
Rozległy, prehistoryczny lądolód, który pokrywał większą część północno-wschodniej Ameryki Północnej podczas ostatniego maksimum glacjalnego (LGM).
Była to gigantyczna masa lodu kontynentalnego, osiągająca grubość do 3 kilometrów, rozciągająca się od Oceanu Arktycznego aż do dzisiejszych Wielkich Jezior i Montany. Krajobraz był jednolity, zdominowany przez biel lodu i śniegu. Formacje terenu, które dziś oglądamy (U-kształtne doliny, drumliny, moreny), są wynikiem jego erozyjnej i depozycyjnej działalności. Jego krawędź charakteryzowała się intensywną aktywnością lodowcową i czołowymi jeziorami lodowcowymi (np. Agassiz). Nie istniała gleba, a podłoże było aktywnie rzeźbione przez bazalny lód. Jego topnienie ukształtowało dzisiejszą hydrografię regionu, w tym rzekę Missisipi i Wielkie Jeziora.
Ekosystem był praktycznie nieistniejący na powierzchni lodu. Na jego obrzeżach, w strefie peryglacjalnej, istniała tundra, gdzie dominowały mchy, porosty i karłowate wierzby. Fauna w strefie czołowej obejmowała plejstocenowe megafaunę, taką jak mamuty, mastodonty i tygrysy szablozębne. Procesy ekologiczne były zdominowane przez surowy klimat i dynamiczny ruch lodu, który uniemożliwiał rozwój złożonych biocenoz. W miarę cofania się lądolodu, następowała sukcesja ekologiczna, z powolnym zasiedlaniem przez rośliny i zwierzęta. Lądolód oddziaływał silnie na globalny bilans cieplny i poziom mórz.
Stanowi kluczowy obiekt badawczy w paleoklimatologii, geologii glacjalnej i geomorfologii, dostarczając danych o globalnych cyklach klimatycznych. Badanie jego pozostałości (osady, formy rzeźby) jest podstawą do zrozumienia historii Ameryki Północnej. Ochrona dotyczy form rzeźby polodowcowej i osadów, które stanowią fizyczne dowody jego istnienia. Jego znaczenie wynika z długotrwałego wpływu na obecny kształt i ekosystemy regionu. Działania ochronne skupiają się na badaniach naukowych, a nie na bezpośredniej interwencji.