Riparian Forest (Fluvial communities)
Lasy rosnące w dolinach rzek, regularnie zalewane, z dominacją wierzb, topól i jesionów.
Lasy łęgowe to żyzne lasy liściaste, które występują w dnach dolin rzecznych i są regularnie zalewane podczas wiosennych lub letnich wezbrań. Charakteryzują się bardzo żyznymi glebami aluwialnymi. Wyróżnia się łęgi wierzbowo-topolowe (część niższa, bliżej rzeki) i łęgi wiązowo-jesionowe (część wyższa, rzadziej zalewana). Krajobraz jest bujny, z dominacją szybko rosnących drzew. Kolory to jasna zieleń listowia, szare pnie i ciemny, żyzny muł. Rzeźba terenu jest płaska. Las ma bardzo gęste runo, często z licznymi pnączami. Wizualnie jest to teren wilgotny, gęsty i ciemny, stanowiący ostry kontrast z otaczającymi polami lub borami.
Ekosystem jest eutroficzny (bardzo żyzny) dzięki nanosom rzecznym. Jest kluczowym siedliskiem dla wielu gatunków ptaków, ssaków (wydra, bóbr) i płazów. Lasy łęgowe pełnią funkcję naturalnego filtra, oczyszczając wodę spływającą do rzeki. Procesy ekologiczne koncentrują się na dużej produktywności i obiegu materii. Są to naturalne bariery przeciwpowodziowe, spowalniające przepływ wody. Bioróżnorodność jest bardzo wysoka. Ochrona ma na celu zachowanie ich funkcji hydrologicznej i minimalizację wycinki. Łęgi są najbardziej zagrożonym typem lasu w Polsce (regulacja rzek).
Lasy łęgowe są priorytetowym siedliskiem przyrodniczym Natura 2000. Mają kluczowe znaczenie hydrologiczne (retencja, ochrona przeciwpowodziowa) i ekologiczne (korytarze migracyjne). Ochrona koncentruje się na rezygnacji z regulacji rzek, zapobieganiu drenażowi i minimalizacji gospodarki leśnej. Prowadzona jest renaturyzacja (odtwarzanie) łęgów. Ochrona ma na celu zachowanie unikatowej dynamiki zalewowej, która jest kluczowa dla ich istnienia. Są one bardzo wrażliwe na brak wylewów i osuszanie, co prowadzi do ich degradacji. Stanowią naturalne zaporę przed erozją brzegów rzek.