Siwa Oasis
Izolowana oaza w Egipcie, w depresji terenu, znana z gajów palmowych i źródeł słodkiej wody.
Oaza Siwa leży w głębokiej depresji terenu (poniżej poziomu morza) na Pustyni Zachodniej w Egipcie. Geologia to skały osadowe i piasek, z podziemnymi źródłami wody. Wizualnie dominują gaje palm daktylowych i oliwnych, zasilane przez źródła i słone jeziora w niższych punktach. Kluczowy proces to hydrogeologia (woda artezyjska), która umożliwia życie w ekstremalnie suchym otoczeniu. Z powodu intensywnego parowania wokół źródeł wody gromadzą się sole. Ma znaczenie historyczne (Wyrocznia Amona).
Ekosystem jest zdominowany przez roślinność oazową. Flora to palmy daktylowe i drzewa oliwne. Fauna to ptaki, owady i zwierzęta pustynne. Procesy ekologiczne są kontrolowane przez dostępność wody i wysokie zasolenie gleby. Oaza jest kluczowa dla życia Berberyjczyków. Występuje tu problem z zasoleniem, które zagraża glebom uprawnym.
Oaza ma kluczowe znaczenie dla rolnictwa, zasobów wody i kulturowego dziedzictwa Berberów Siwa. Nie ma statusu UNESCO. Ochrona koncentruje się na zarządzaniu wodą gruntową i zwalczaniu zasolenia. Działania obejmują programy oszczędzania wody. Głównymi zagrożeniami są wyczerpanie wód gruntowych (podziemne źródła) z powodu nadmiernego poboru, wzrost zasolenia gleby i wpływ zmian klimatu (brak opadów) na pustynnienie.