Orakei Korako Geothermal Area
Aktywne pola geotermalne w strefie wulkanicznej Taupo w Nowej Zelandii, słynne z tarasów krzemionkowych i gorących źródeł.
Krajobraz zdominowany jest przez strome ściany klifów i kaskadowe tarasy krzemionkowe (gejserity), zabarwione na odcienie bieli, złota, zieleni i pomarańczy przez termofilne algi i minerały. Liczne gejzery i wrzące błota wydobywają z ziemi opary siarkowe. Gorące źródła i baseny termalne mają intensywnie błękitną lub turkusową barwę. Charakterystyczny jest silny zapach siarkowodoru. Aktywność geotermalna jest zasilana przez podziemny system wulkaniczny. Rzeka Waikato została zalana, tworząc jezioro i ukrywając część dawnych gejzerów. Kluczowym elementem wizualnym jest Jaskinia Złotego Fliżaru (Ruatapu), jedna z dwóch znanych jaskiń geotermalnych na świecie.
Ekosystem jest zdeterminowany przez ekstremalne warunki: wysoką temperaturę i kwasowość gleby i wody. Dominują mikroorganizmy termofilne, w tym bakterie i sinice, które tworzą kolorowe maty na tarasach krzemionkowych. Wyższa roślinność jest rzadka w pobliżu najbardziej aktywnych źródeł. W strefach chłodniejszych rosną paprocie i krzewy. Fauna jest skromna, ograniczona do niektórych gatunków owadów i ptaków. Procesy ekologiczne to głównie chemotrofy, czyli organizmy czerpiące energię z reakcji chemicznych. Wody termalne są bogate w minerały, w tym krzemionkę, która krystalizuje, budując tarasy. Ciepło utrzymuje aktywność biologiczną w niskich temperaturach otoczenia.
Jest to unikalne miejsce geotermalne o znaczeniu geologicznym i turystycznym, ukazujące procesy hydrotermalne na dużą skalę. Stanowi ważny zasób geotermalny. Pomimo bycia częścią strefy wulkanicznej Taupo, obszar jest chroniony jako rezerwat, zachowując jego naturalne piękno i procesy. Status prawny zapewnia minimalizację ingerencji ludzkiej. Obszar jest popularną atrakcją turystyczną, ale ruch jest ściśle kontrolowany. Edukacja i monitorowanie aktywności geochemicznej są kluczowymi działaniami ochronnymi.