Peloponnese Peninsula
Duży półwysep na południu Grecji, oddzielony od lądu Kanałem Korynckim. Słynny z gór, klifów i historii starożytnej.
Jest to wyjątkowo górzysty półwysep, z dominującymi pasmami górskimi (np. Tajget) zbudowanymi głównie z wapieni i dolomitów, uformowanych w wyniku fałdowania tektonicznego. Krajobraz jest surowy: strome, jasne, krasowe góry schodzą bezpośrednio do morza, tworząc klify. Dominują biel i szarość skał, przeplatane ciemną zielenią makii śródziemnomorskiej. Formacje terenu to liczne jaskinie krasowe, polja, wąwozy (np. Lousios) i głęboko wcięte zatoki. Procesy erozji krasowej są kluczowe, tworząc suchy, porowaty krajobraz. Trzęsienia ziemi są częste. Linia brzegowa jest bardzo zróżnicowana, z licznymi półwyspami i cypelami.
Ekosystem jest typowy dla klimatu śródziemnomorskiego, charakteryzującego się długimi, gorącymi latami i łagodnymi, wilgotnymi zimami. Dominującą roślinnością jest makia (zarośla twardolistne) i frigana (niskie, kolczaste krzewinki). W wyższych partiach gór występują lasy sosnowe i jodłowe. Fauna obejmuje żółwie, jaszczurki, dziki oraz ptaki drapieżne. Procesy ekologiczne to adaptacja do suszy (sklerofilia) i częste pożary, które odnawiają biocenozę makii. Złożone systemy jaskiń stanowią schronienie dla endemicznej fauny krasowej. Wybrzeża są siedliskiem fok mniszek i żółwi morskich.
Ma niezrównane znaczenie historyczne i kulturowe (Mykeny, Olimpia, Sparta), będąc kolebką cywilizacji. Jest ważny dla geomorfologii krasowej i badań tektonicznych. Niektóre regiony są chronione jako Parki Narodowe (np. Taygetos) i obszary Natura 2000. Działania ochronne koncentrują się na zapobieganiu wylesianiu i erozji gleb na zboczach górskich oraz ochronie siedlisk morskich. Turystyka jest ważnym elementem gospodarki. Jest to region o dużym ryzyku sejsmicznym.