Wolin Island
Największa wyspa Polski, położona u ujścia Odry, znana z klifów, lasów bukowych i bogatej fauny ptaków.
Wolin jest wyspą morenową, ukształtowaną przez zlodowacenie bałtyckie. Geologia jest zdominowana przez gliny morenowe, piaski i żwiry. Krajobraz jest pagórkowaty, z najwyższymi wzniesieniami na wybrzeżu (Wzgórza Morenowe). Dominujący kolor to ciemna zieleń lasów bukowych i jasny beż piaszczystych plaż. Najbardziej charakterystyczne elementy wizualne to stromy klif nad Bałtykiem (do 93 m n.p.m.) i delta rzeki Świny (unikatowy ekosystem wodny). Wybrzeże jest aktywne erozyjnie, z ciągłym podcinaniem klifu. Występują tu również jeziora przymorskie.
Ekosystem to mozaika lasów bukowych i dębowych, lasów łęgowych w delcie i wydm. Flora jest bogata w gatunki atlantyckie i rośliny ciepłolubne na klifach. Fauna jest kluczowa: jest to ważny punkt migracji ptaków (stacja ornitologiczna), a w lasach żyje żubr (w zagrodach pokazowych). Delta Świny jest kluczowym siedliskiem dla ptaków wodno-błotnych. Procesy ekologiczne są kontrolowane przez erozję klifu (dostarczanie osadów) i dynamikę hydrologiczną delty, gdzie mieszają się wody słone i słodkie. Lasy bukowe na klifach są unikalnym siedliskiem.
Wyspa ma znaczenie turystyczne (kurorty) i gospodarcze (porty). Jest kluczowym obszarem ochrony przyrody ze względu na klify i deltę Świny. Status ochronny: Woliński Park Narodowy (WPN), obszary Natura 2000. Działania ochronne koncentrują się na ochronie klifu przed osunięciami, ochronie żubra i siedlisk ptaków w delcie. Główne zagrożenia to erozja morska, antropopresja i zabudowa na terenach przybrzeżnych.