Physalis philadelphica (syn. P. ixocarpa)
Roślina blisko spokrewniona z pomidorem, uprawiana dla jadalnych, słodko-kwaśnych owoców otoczonych pergaminową osłoną.
Jest to roślina jednoroczna, dorastająca do 60-100 cm wysokości, o rozgałęzionym, krzaczastym pokroju. Liście są jajowate, ząbkowane, jasnozielone. Kwitnie żółtymi, dzwonkowatymi kwiatami z ciemnymi plamami w gardzieli. Charakterystyczną cechą są owoce (jagody), które dojrzewają wewnątrz powiększającej się, papierowej okrywy (kielicha), zwanej lampionem lub torebką, która staje się brązowa i sucha po dojrzeniu owocu. Owoce są zielone, fioletowe lub żółte, nieco spłaszczone, lepkie, o smaku od słodkiego do kwaśnego. Są głównym składnikiem meksykańskiej salsy verde. Owoc jest dojrzały, gdy okrywa pęka i odsłania jagodę.
Podobnie jak pomidor, miechunka wymaga pełnego słońca i dużo ciepła. Preferuje żyzną, próchniczną, dobrze zdrenowaną glebę o odczynie lekko kwaśnym. Sadzenie przeprowadza się z rozsady po ustąpieniu wszelkich przymrozków. Wymaga regularnego i umiarkowanego podlewania, zwłaszcza w okresie zawiązywania owoców. Jest rośliną wymagającą palikowania lub podpierania, aby utrzymać obfite pędy. Wymaga regularnego nawożenia zrównoważonym nawozem. W przeciwieństwie do pomidora, nie wymaga tak intensywnego usuwania pędów bocznych (wilków), choć lekkie przycinanie może poprawić wentylację i plon. Jest podatna na te same choroby i szkodniki co pomidory (np. zaraza ziemniaczana).
Miechunka pomidorowa jest uprawiana głównie ze względu na wyjątkowe owoce używane w kuchni meksykańskiej do przygotowania słynnej salsy verde. Może być również wykorzystywana jako roślina ozdobna dzięki swoim papierowym lampionom, choć nie są one tak efektowne jak u miechunki rozdętej (Physalis alkekengi). Jest idealna do ogrodów warzywnych i uprawy w dużych pojemnikach na słonecznych tarasach. Stanowi ciekawe urozmaicenie dla tradycyjnych upraw warzyw psiankowatych.