Szczawiór alpejski
Oxyria digyna
Niska roślina wysokogórska o nerkowatych liściach, przystosowana do surowych warunków arktycznych.
Podstawowe Informacje
Szczawiór alpejski (Oxyria digyna)
Szczegółowy opis:
Roślina osiąga niewielką wysokość, zazwyczaj od 10 do 30 cm, tworząc zwarte kępki. Liście odziomkowe są bardzo charakterystyczne: nerkowate, długoogonkowe, o lekko mięsistej strukturze i gładkich brzegach. Mają barwę soczyście zieloną, często przebarwiającą się na czerwonofioletowo pod wpływem niskich temperatur lub silnego nasłonecznienia. Kwiatostan ma formę luźnej, wiechowatej, czerwonozielonej wiechy na szczycie bezlistnej łodygi. Kwiaty są drobne, promieniste, o uproszczonej budowie przystosowanej do surowego klimatu. Charakterystyczną cechą są spłaszczone owoce – orzeszki otoczone szerokimi, błoniastymi skrzydełkami o czerwonawym kolorze. System korzeniowy stanowi gruby, palowy korzeń wrastający w szczeliny skalne. Roślina ta jest reliktem epoki lodowcowej, występującym głównie w najwyższych partiach gór. Smak liści jest wyraźnie kwaśny z powodu wysokiej zawartości kwasu szczawiowego.
Wymagania uprawowe:
Stanowisko musi być chłodne, jasne, ale najlepiej chronione przed bezpośrednim, południowym słońcem w niższych partiach. Gleba powinna być kamienista, przepuszczalna, stale wilgotna i uboga w wapń (granitowa). Gatunek ten absolutnie nie toleruje wysokich temperatur letnich i zastojów gorącego powietrza. Podlewanie musi być regularne, najlepiej wodą miękką lub deszczówką, symulującą topniejący śnieg. Mrozoodporność jest ekstremalnie wysoka, roślina wytrzymuje najcięższe mrozy bez żadnego zabezpieczenia. Rozmnażanie z nasion jest możliwe, jednak wymagają one długiej stratyfikacji w niskich temperaturach. Nawożenie jest całkowicie zbędne i może być szkodliwe dla tego skrajnego oligotrofa. Uprawa w doniczkach na nizinach jest bardzo trudna i wymaga specjalistycznych warunków (np. szklarnie alpejskie). Pielęgnacja ogranicza się do utrzymywania czystości wokół kęp i zapobiegania ich zarastaniu przez mech. Jest to roślina o bardzo specyficznych wymaganiach siedliskowych.
Rola:
Wykorzystywany niemal wyłącznie w specjalistycznych ogrodach alpejskich i kolekcjach roślin górskich. Stanowi doskonały przykład adaptacji morfologicznej do skrajnie trudnych warunków klimatycznych. Czasami uprawiany jako ciekawostka botaniczna ze względu na swoje jadalne, orzeźwiające liście.
