Welwiczja przedziwna
Welwitschia mirabilis
Niezwykła roślina pustynna wytwarzająca tylko dwa liście przez całe swoje życie, które może trwać ponad tysiąc lat.
Podstawowe Informacje
Welwiczja przedziwna (Welwitschia mirabilis)
Szczegółowy opis:
Roślina składa się z krótkiego, zdrewniałego pnia przypominającego odwrócony stożek, który ledwo wystaje ponad powierzchnię gruntu. Wytwarza ona parę skórzastych, taśmowatych liści, które rosną nieprzerwanie od nasady przez całe życie osobnika. Z czasem końce liści strzępią się, brązowieją i rozdzielają na węższe pasma, sprawiając wrażenie, jakby roślina miała ich wiele. Kolor liści to zazwyczaj matowa, szarawa zieleń, która pomaga w odbijaniu intensywnego promieniowania słonecznego. Powierzchnia liści jest gruba i twarda, co chroni przed utratą wody i uszkodzeniami mechanicznymi przez piasek. Organy rozmnażania mają postać szyszek, które wyrastają na krawędzi centralnego dysku pnia. Roślina posiada bardzo długi korzeń palowy, pozwalający sięgać do głębokich warstw wód podziemnych. Całość prezentuje się jak kępa rozrzuconych, suchych pasów skóry na pustynnym piasku.
Wymagania uprawowe:
Podstawowym wymogiem jest zapewnienie bardzo głębokiego pojemnika, który pomieści długi korzeń palowy bez jego podwijania. Podłoże musi być niemal całkowicie mineralne, składające się z grubego piasku, żwiru i bardzo małej domieszki gliny. Podlewanie powinno być specyficzne, polegające na częstym zraszaniu liści w celu imitacji pustynnej mgły. Ziemię nawadnia się rzadko, kierując wodę w głąb donicy, unikając moczenia nasady pnia. Stanowisko musi być ekstremalnie słoneczne i ciepłe, z doskonałą wentylacją powietrza. Zimą roślinę należy trzymać w temperaturze powyżej piętnastu stopni Celsjusza, ograniczając podlewanie do absolutnego minimum. Nie wolno dopuścić do uszkodzenia stożka wzrostu znajdującego się między liśćmi, gdyż roślina wtedy obumiera. Nawożenie jest praktycznie zbędne, ewentualnie można podać śladowe ilości mikroelementów raz w roku. Wzrost jest niezwykle powolny, a efekty uprawy widoczne są dopiero po wielu dekadach. To gatunek wyłącznie dla bardzo cierpliwych i doświadczonych hodowców sukulentów.
Rola:
Roślina ta uprawiana jest niemal wyłącznie w celach kolekcjonerskich i naukowych w ogrodach botanicznych. Stanowi doskonały przykład ekstremalnej adaptacji do warunków pustynnych i jest wielką atrakcją wystaw botanicznych. W uprawie domowej spotykana niezwykle rzadko ze względu na trudność w utrzymaniu siewek.
