Bielinek kapustnik
Pieris brassicae
Największy z polskich bielinków, znany z biało-czarnych skrzydeł i żarłocznych gąsienic żerujących na kapuście.
Podstawowe Informacje
Bielinek kapustnik (Pieris brassicae)
Szczegółowy opis:
Skrzydła tego motyla mają rozpiętość od 50 do nawet 65 mm, co czyni go wyraźnie większym od rzepnika. Wierzchnia strona skrzydeł jest kredowobiała z dużymi, wyraźnymi czarnymi plamami na wierzchołkach przedniej pary. U samic występują dodatkowo dwie okrągłe, czarne plamy na środku przedniego skrzydła oraz czarna smuga przy brzegu dolnym. Spód skrzydeł jest kremowy lub lekko żółtawy z drobnym, ciemnym opyleniem, co ułatwia kamuflaż podczas odpoczynku. Tułów i głowa są ciemne, gęsto pokryte jasnymi włoskami, nadającymi owadowi puszysty wygląd. Oczy są duże, ciemnozielone, a czułki długie, zakończone wyraźną buławką o jasnym czubku. Gąsienice są bardzo charakterystyczne: niebieskawo-zielone z żółtymi pasami i licznymi czarnymi kropkami oraz szczecinkami. Poczwarka jest kanciasta, barwy zielono-żółtej z czarnymi punktami, przytwierdzona do podłoża pasem jedwabiu. Ciało imago jest smukłe, przystosowane do sprawnego lotu na otwartych przestrzeniach. Całość morfologii jest klasycznym przykładem ubarwienia ostrzegawczego u gąsienic i maskującego u dorosłych.
Tryb życia:
Zasiedla ogrody, pola uprawne oraz tereny ruderalne, gdzie występują rośliny z rodziny kapustowatych. Dieta dorosłych osobników to nektar kwiatowy, natomiast gąsienice są polifagami roślin krzyżowych, żerując gromadnie w pierwszej fazie rozwoju. Wykazują dużą skłonność do migracji, potrafiąc przemieszczać się w stadach na setki kilometrów. Samice składają jaja w dużych grupach, liczących od 20 do 100 sztuk, na spodniej stronie liści. Jest to motyl wybitnie dzienny, najbardziej aktywny w pełnym słońcu i przy bezwietrznej pogodzie. Adaptacją obronną gąsienic jest gromadzenie glukozynolatów z roślin, co czyni je niesmacznymi dla wielu ptaków. Interakcje społeczne ograniczają się do wspólnego żerowania larw oraz lotów godowych imago. Zimuje w stadium poczwarki, ukrytej w osłoniętych miejscach, takich jak płoty, mury czy pnie drzew. W ciągu roku występują zazwyczaj dwa lub trzy pokolenia, zależnie od warunków termicznych. Gatunek ten jest bardzo sprawnym lotnikiem, potrafiącym unikać wielu drapieżników dzięki gwałtownym zmianom kierunku lotu.
Rola:
W rolnictwie uznawany za istotnego szkodnika upraw warzywnych, mogącego powodować gołożery. W ekosystemie stanowi ważne ogniwo łańcucha pokarmowego jako żywiciel dla pasożytniczych błonkówek, np. baryłkarza bieliniaka. Populacja jest liczna i nie wymaga ochrony.
