Delfin białoboki
Lagenorhynchus obliquidens
Średniej wielkości delfin, endemiczny dla Pacyfiku Północnego, znany z akrobatycznych skoków i szybkiego pływania.
Podstawowe Informacje
Delfin białoboki (Lagenorhynchus obliquidens)
Szczegółowy opis:
Delfin białoboki osiąga długość 1,7-2,5 m i masę ciała 100-200 kg. Charakteryzuje się trójkolorowym ubarwieniem: czarny grzbiet, biały brzuch oraz szare boki, z dwoma wydłużonymi, jasnymi pasami ('szelkami') biegnącymi od czoła do ogona. Cechą wyróżniającą jest krótki, ale wyraźny dziób. Płetwa grzbietowa jest duża, zakrzywiona i dwukolorowa (czarna i szara). Płetwy piersiowe i ogonowa są czarne. Ma smukłe, opływowe ciało, co umożliwia mu osiąganie dużych prędkości. U młodych kolorystyka jest mniej kontrastowa i stają się bardziej wyraziste wraz z wiekiem. Mają 23-32 pary małych zębów w każdej szczęce.
Tryb życia:
Delfiny białobokie są mięsożercami, żywiącymi się głównie rybami pelagicznymi, takimi jak sardynki, anchois oraz kalmarami. Są wysoce społeczne, żyją w dużych stadach, liczących od kilkudziesięciu do kilku tysięcy osobników. Aktywne w ciągu dnia, są znane z wyjątkowej szybkości i akrobatycznych skoków poza wodę. Przemieszczają się na duże odległości, migrując sezonowo za ławicami ryb. Wykorzystują echolokację do nawigacji i polowania. Ich interakcje społeczne obejmują współpracę podczas polowania. Zasiedlają umiarkowane i chłodne wody Pacyfiku Północnego, preferując głębsze wody otwartego oceanu. Komunikacja odbywa się za pomocą gwizdów i kliknięć.
Rola:
Delfin białoboki jest ważnym drapieżnikiem morskim, kontrolującym populacje ryb i kalmarów. Wskazany jako 'najmniejszej troski' (LC), choć lokalne populacje są zagrożone. Głównymi zagrożeniami są przyłowy w sieciach rybackich (zwłaszcza dryfujących) oraz zanieczyszczenie środowiska. Wymagają międzynarodowej współpracy w celu zarządzania rybołówstwem i ochrony ich szlaków migracyjnych. Wzrost hałasu podwodnego może stanowić zagrożenie dla ich echolokacji.
