Gorilla beringei beringei
Największy z naczelnych, zamieszkuje górskie lasy Afryki Środkowej. Charakteryzuje się gęstym, czarnym futrem.
Goryl górski to potężny prymat o muskularnej budowie ciała, osiągający wysokość do 170 cm (samce stojące) i wagę do 200 kg. Samice są znacznie mniejsze. Ich futro jest wyjątkowo gęste i długie, czarne, czasem z brunatnymi odcieniami, co stanowi adaptację do zimnego, wilgotnego środowiska górskiego. Dorosłe samce rozwijają srebrzysty pas sierści na plecach, stąd nazwa 'srebrnogrzbiety'. Mają krótkie, szerokie pyski, małe oczy i wydatne wały nadoczodołowe. Kończyny przednie są dłuższe niż tylne, a dłonie i stopy są duże, przystosowane do poruszania się na czterech kończynach (knuckle-walking). Uszy są małe i ciemne.
Goryle górskie są głównie roślinożerne, ich dieta składa się z liści, łodyg, korzeni, pąków, a rzadziej owoców i owadów. Żyją w grupach rodzinnych składających się z dominującego samca (srebrnogrzbietego), kilku samic i ich potomstwa, liczących zazwyczaj od 5 do 30 osobników. Grupa ma ściśle określone terytorium, ale nie jest ono agresywnie bronione, a raczej unikają innych grup. Są zwierzętami dziennymi, spędzającymi większość dnia na żerowaniu i odpoczynku. Nocują w gniazdach zbudowanych z liści i gałęzi, zarówno na drzewach, jak i na ziemi. Wykazują złożone interakcje społeczne, w tym pielęgnację wzajemną i komunikację za pomocą różnorodnych dźwięków i postaw ciała. Adaptują się do życia w chłodnym klimacie górskim dzięki grubemu futru.
Goryle górskie są krytycznie zagrożone wyginięciem, głównie z powodu utraty siedlisk, kłusownictwa i chorób przenoszonych przez ludzi. Odgrywają kluczową rolę w ekosystemie leśnym jako rozsiewacze nasion i formowacze roślinności, co wpływa na strukturę lasu. Ich ochrona jest priorytetem dla wielu organizacji, a wysiłki te obejmują patrole antykłusownicze, edukację lokalnych społeczności oraz rozwój ekoturystyki w sposób zrównoważony. Ich obecność jest wskaźnikiem zdrowia lasów górskich.