Kormoran zwyczajny
Phalacrocorax carbo
Duży ptak wodny o czarnym upierzeniu, mistrz nurkowania, często widywany z rozpostartymi skrzydłami podczas suszenia piór.
Podstawowe Informacje
Kormoran zwyczajny (Phalacrocorax carbo)
Szczegółowy opis:
Ptak ten osiąga długość ciała do 100 cm oraz rozpiętość skrzydeł sięgającą 150 cm. Upierzenie dorosłych osobników jest niemal całkowicie czarne z wyraźnym metalicznym, zielonkawym lub granatowym połyskiem. W okresie lęgowym na biodrach pojawiają się charakterystyczne białe plamy, a na głowie i szyi liczne białe, nitkowate pióra. Dziób jest długi, mocny, zakończony ostrym hakiem ułatwiającym chwytanie śliskich ryb. U nasady dzioba znajduje się naga, żółta skóra, która kontrastuje z ciemnym upierzeniem. Oczy kormorana mają niezwykłą, szmaragdowozieloną barwę, co nadaje mu unikalny wygląd. Nogi są krótkie, czarne, z szeroką błoną pławną łączącą wszystkie cztery palce. Skrzydła są szerokie, a ogon stosunkowo długi i sztywny, służący jako ster pod wodą. Struktura piór nie jest całkowicie nieprzemakalna, co zmniejsza wyporność i ułatwia głębokie nurkowanie. Po wyjściu z wody ptak musi przyjmować charakterystyczną pozycję z rozłożonymi skrzydłami, aby pozbyć się nadmiaru wilgoci. Młode osobniki różnią się od dorosłych brązowym odcieniem upierzenia i jasnym spodem ciała.
Tryb życia:
Zasiedla brzegi jezior, rzek oraz wybrzeża morskie, preferując zbiorniki obfitujące w ryby. Dieta składa się niemal wyłącznie z ryb, które kormoran ściga pod wodą, używając nóg jako napędu. Potrafi nurkować na głębokość kilkunastu metrów, wykazując się przy tym ogromną zwinnością. Jest ptakiem wysoce towarzyskim, gnieździ się w dużych koloniach, często liczących setki par. Gniazda buduje na wysokich drzewach w pobliżu wody lub na skalistych klifach, używając gałęzi i wodorostów. Interakcje wewnątrz kolonii są intensywne i głośne, zwłaszcza w okresie karmienia piskląt. Adaptacją do drapieżnictwa wodnego jest silnie umięśniona szyja i elastyczny przełyk pozwalający połykać duże ofiary. Terytorium łowieckie jednej kolonii może obejmować obszar w promieniu kilkudziesięciu kilometrów. Odchody kormoranów, bogate w związki azotu, powodują obumieranie drzew w miejscach gniazdowania, co drastycznie zmienia lokalny krajobraz. Zimuje w miejscach, gdzie woda nie zamarza, często tworząc ogromne stada migrujące wzdłuż koryt rzecznych.
Rola:
W ekosystemach wodnych pełni rolę drapieżnika szczytowego, wpływając na populacje ryb. Jest często skonfliktowany z gospodarką rybacką ze względu na dużą żarłoczność. W Polsce populacja jest stabilna, a gatunek podlega ochronie częściowej z możliwością regulacji liczebności w szczególnych przypadkach.
