Prionailurus planiceps
Niezwykły, półwodny kot z Azji o płaskiej głowie i zębach przystosowanych do chwytania śliskich ryb.
Kusek, znany jako kot płaskogłowy, posiada unikalną morfologię: wydłużoną, spłaszczoną od góry czaszkę z małymi, nisko osadzonymi uszami. Jego oczy są osadzone bardzo blisko siebie i nienaturalnie wysoko, co ułatwia obserwację znad powierzchni wody. Futro jest gęste, aksamitne, barwy czerwonobrązowej na głowie i ciemnobrązowej na tułowiu, z drobnymi srebrzystymi końcówkami włosów. Długość ciała wynosi 41-50 cm, a ogon jest wyjątkowo krótki i puszysty. Kończyny są krótkie, a stopy posiadają wyraźne błony pławne oraz pazury, których nie może całkowicie schować. Zęby przedtrzonowe są dłuższe i ostrzejsze niż u innych kotów, co jest adaptacją do trzymania śliskiej zdobyczy wodnej. Spód ciała jest jaśniejszy, często białawy z ciemnymi cętkami. Jego sylwetka przypomina nieco łasicę lub wydrę.
Jest to jeden z najbardziej wyspecjalizowanych kotów na świecie, żyjący wyłącznie w pobliżu wody na Sumatrze, Borneo i Półwyspie Malajskim. Kusek jest wybitnym rybożercą, polującym w bagnach, rzekach i zalanych lasach. W przeciwieństwie do większości kotów, chętnie zanurza głowę w wodzie i potrafi „łowić” przednimi łapami. Jego dieta obejmuje ryby, krewetki, żaby i skorupiaki. Prowadzi głównie nocny tryb życia, spędzając dnie w ukryciu wśród korzeni namorzynów. Jest zwierzęciem samotniczym i silnie terytorialnym wzdłuż linii brzegowej cieków wodnych. Wykazuje dużą zręczność w wodzie, potrafiąc pływać na długie dystanse. O jego zachowaniach godowych w naturze wiadomo bardzo niewiele, ze względu na rzadkość występowania. Adaptacja do środowiska wodnego jest widoczna w sposobie mycia się – kusek często płucze pokarm w wodzie przed zjedzeniem.
Gatunek zagrożony wyginięciem z powodu osuszania mokradeł i zanieczyszczenia wód pestycydami. Pełni rolę drapieżnika szczytowego w mikrosystemach bagiennych. Wymaga natychmiastowej ochrony resztek lasów bagiennych.