Brevicoryne brassicae
Niewielki owad wysysający soki roślinne, pokryty charakterystycznym woskowym nalotem, groźny szkodnik roślin kapustowatych.
Owad ten osiąga niewielkie rozmiary, zazwyczaj od 1,5 do 2,5 mm długości. Ciało ma kształt owalny, jest barwy jasnozielonej lub szaro-zielonej, ale niemal zawsze pokryte jest grubą warstwą mączystego, białego nalotu woskowego. Ten woskowy 'puder' nadaje kolonii charakterystyczny, siwy wygląd na powierzchni liści. Syfony, czyli rurki na końcu odwłoka, są bardzo krótkie i ciemne, co odróżnia ten gatunek od innych mszyc. Czułki są krótsze od ciała, zbudowane z sześciu członów. Oczy są małe, ciemne i proste w budowie. W populacji występują zarówno osobniki bezskrzydłe, jak i uskrzydlone, przy czym te drugie mają czarną głowę i tułów oraz przezroczyste skrzydła. Aparat gębowy typu kłująco-ssącego jest przystosowany do przebijania tkanek roślinnych i pobierania soku z łyka. Nogi są stosunkowo krótkie i delikatne, nieprzystosowane do szybkiego poruszania się. Całość morfologii jest nastawiona na pasywny tryb życia w gęstych koloniach.
Gatunek ten żeruje wyłącznie na roślinach z rodziny kapustowatych, takich jak kapusta, rzepak czy gorczyca. Tworzy ogromne, zwarte kolonie na spodniej stronie liści, pędach kwiatowych i sercach roślin. Dieta składa się z soku roślinnego, a nadmiar cukrów jest wydalany w postaci spadzi, która przyciąga mrówki. Rozmnażanie odbywa się głównie partenogenetycznie (bez udziału samców) w okresie letnim, co pozwala na błyskawiczny wzrost populacji. Jedna samica może urodzić kilkadziesiąt larw, które w ciągu tygodnia stają się dorosłe. Adaptacją do przetrwania zimy jest składanie zapłodnionych jaj na resztkach pożniwnych lub chwastach krzyżowych. Interakcje społeczne ograniczają się do wspólnego żerowania, choć woskowa wydzielina służy jako ochrona całej kolonii przed drapieżnikami. W przypadku przeludnienia rośliny żywicielskiej pojawiają się osobniki uskrzydlone, które przelatują na nowe plantacje. Mszyce te są wektorami wielu wirusów roślinnych, co potęguje ich szkodliwość. Wykazują niską mobilność, polegając głównie na wietrze podczas dyspersji.
W ekosystemie stanowi ważne źródło pokarmu dla biedronek, bzygów i złotooków. W rolnictwie jest uważana za jednego z najgroźniejszych szkodników, zdolnego do całkowitego zniszczenia plonu. Zwalczanie opiera się na metodach chemicznych, agrotechnicznych oraz promowaniu naturalnych wrogów.