Haliaeetus albicilla
Jeden z największych drapieżnych ptaków Europy, charakterystyczny dzięki białemu ogonowi i potężnemu dziobowi.
Orzeł bielik to majestatyczny, duży ptak drapieżny o imponujących rozmiarach. Dorosłe osobniki osiągają długość ciała od 70 do 92 cm, a rozpiętość skrzydeł waha się od 200 do 245 cm, przy wadze 3-7 kg. Samice są zazwyczaj wyraźnie większe od samców. Upierzenie dorosłych ptaków jest w większości brązowe, z jaśniejszą głową i szyją, co nadaje im nieco postarzały wygląd. Najbardziej rozpoznawalną i charakterystyczną cechą jest śnieżnobiały, klinowaty ogon, który silnie kontrastuje z ciemniejszym tułowiem i skrzydłami. Masywny dziób jest duży, mocno zakrzywiony i ma jaskrawożółty kolor, podobnie jak silne szpony. Młode ptaki mają ciemniejszy, często cętkowany ogon i bardziej jednolite brązowe upierzenie, które stopniowo jaśnieje z wiekiem, aż do uzyskania barw dorosłych w wieku około 5 lat.
Bieliki preferują obszary wodne, takie jak duże jeziora, rzeki, wybrzeża morskie i estuaria, gdzie mają łatwy dostęp do pożywienia. Są doskonałymi lotnikami i wprawnymi myśliwymi, polującymi głównie na ryby, które chwytają z powierzchni wody, a także na ptaki wodne i małe ssaki. Ich dieta jest elastyczna i obejmuje również padlinę, zwłaszcza w okresie zimowym, gdy dostęp do świeżej zdobyczy jest ograniczony. Bieliki są monogamiczne, tworząc trwałe pary, które co roku wracają do tych samych, często rozbudowywanych gniazd. Gniazda są ogromne, budowane na wysokich drzewach lub trudno dostępnych skałach i mogą być używane przez wiele lat, stając się symbolicznym elementem krajobrazu. Ptaki wykazują silne zachowania terytorialne, szczególnie w okresie lęgowym, agresywnie broniąc swojego rejonu przed intruzami.
Orzeł bielik jest kluczowym drapieżnikiem szczytowym w swoim ekosystemie, pełniąc ważną rolę w utrzymywaniu równowagi populacji ryb i ptaków wodnych. W Polsce, po latach intensywnych działań ochronnych, jego populacja rośnie, choć nadal jest gatunkiem chronionym, figurującym w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt. Głównymi zagrożeniami dla bielika są utrata siedlisk lęgowych i żerowisk, zatrucia środowiska (np. ołowiem z amunicji używanej do polowań) oraz niepokojenie przez człowieka w pobliżu gniazd. Bielik jest symbolem siły, wolności i dzikiej, nieskażonej przyrody, a jego obecność świadczy o dobrym stanie środowiska.