Neofelis diardi
Unikalny gatunek pantery mglistej z Borneo i Sumatry, posiadający najdłuższe kły w stosunku do wielkości czaszki wśród żyjących kotów.
Pantera sundajska wyróżnia się ciemniejszym ubarwieniem niż jej kontynentalny krewniak, z mniejszymi i ciemniejszymi chmurkokształtnymi plamami na futrze. Posiada niezwykle giętkie ciało, krótkie nogi i bardzo długi ogon dla stabilizacji. Jej kły mogą osiągać długość do 5 cm, co anatomicznie przypomina wymarłe koty szablozębne. Osiąga masę 12-25 kg. Budowa jej stawów skokowych pozwala na schodzenie z drzew głową w dół oraz zwisanie z gałęzi trzymając się tylko tylnymi łapami. Futro jest gęste, chroniące przed wilgocią dżungli. Głowa jest wydłużona, a pysk szeroki. Posiada bardzo szerokie łapy, które ułatwiają poruszanie się w gęstym podszycie i na drzewach.
Zamieszkuje głównie lasy tropikalne Borneo i Sumatry. Jest zwierzęciem wybitnie nadrzewnym i prowadzi nocny tryb życia. Poluje na małpy, jelenie muntiaki oraz ptaki. Ze względu na skryty tryb życia, do 2006 roku uznawana była za ten sam gatunek co pantera mglista (Neofelis nebulosa), jednak badania genetyczne wykazały wyraźną odrębność. Jest to drapieżnik samotniczy, o terytoriach, których granice są wyznaczane przez zapach. Potrafi świetnie pływać, co pozwala jej zasiedlać lasy bagienne i wyspy rzeczne. Interakcje społeczne są ograniczone do minimum. Wykazuje niesamowitą zwinność, potrafiąc biegać po spodniej stronie gałęzi.
Gatunek narażony na wyginięcie z powodu wycinki lasów pod plantacje palmy olejowej. Jest symbolem dzikiej przyrody Borneo.