Speothos venaticus
Mały, krępy psowaty z Ameryki Południowej o błonach pławnych, prowadzący skryty tryb życia w lasach tropikalnych.
Pies leśny posiada nietypową sylwetkę jak na psowatego: jest niski, ma krępe ciało, bardzo krótkie nogi i krótki, puszysty ogon. Jego futro jest gęste, o barwie od czerwonobrązowej na głowie i szyi, ciemniejące do czarnego na ogonie i tylnych łapach. Osiąga długość ciała 57-75 cm przy wadze 5-8 kg. Uszy są małe i zaokrąglone, co minimalizuje ryzyko urazów w gęstych zaroślach. Najbardziej unikalną cechą są błony pławne między palcami, które czynią go doskonałym pływakiem. Pysk jest krótki i szeroki, z mocnym zgryzem. Oczy są małe i ciemne. Zęby trzonowe są zredukowane, co jest adaptacją do diety mięsnej. Podszerstek jest wodoodporny, co pozwala zwierzęciu spędzać dużo czasu w wodzie bez ryzyka wyziębienia. Jego ogólny wygląd przypomina nieco borsuka lub małą wydrę.
Zamieszkuje lasy deszczowe i wilgotne sawanny Ameryki Środkowej i Południowej, zawsze w pobliżu wody. Pies leśny jest zwierzęciem wybitnie stadnym, żyjącym w grupach od 2 do 12 osobników, które polują wspólnie. Ich dieta składa się głównie z dużych gryzoni, jak kapibary, aguti i paki, na które często polują naganiając je do wody. Są aktywne w ciągu dnia, spędzając noce w norach wykopanych przez inne zwierzęta (np. pancerniki) lub w pniach drzew. Posiadają unikalny system komunikacji oparty na wysokich piskach przypominających głosy ptaków, co pozwala utrzymać kontakt w gęstym lesie. Są bardzo skryte i rzadko widywane, nawet na terenach, gdzie ich zagęszczenie jest spore. Terytoria grup są znakowane intensywnym zapachem moczu. W stadzie panuje silna więź, a hierarchia jest ustalana bez walk. Samice wykazują synchronizację rui w obrębie grupy.
Gatunek bliski zagrożenia z powodu wycinki lasów deszczowych i chorób przenoszonych przez psy domowe. Odgrywa ważną rolę w regulacji populacji dużych gryzoni tropikalnych. Wymaga ochrony dużych, niepofragmentowanych obszarów leśnych.