Myliobatis aquila
Płaszczka orleniowata to gatunek ryby chrzęstnoszkieletowej, znany z charakterystycznych, długich, przypominających skrzydła płetw piersiowych.
Płaszczka orleniowata charakteryzuje się spłaszczonym, romboidalnym ciałem, które osiąga rozpiętość płetw do około 1,5 metra i masę do 100 kg. Grzbietowa strona jest zazwyczaj ciemnobrązowa do czarnej, często z jaśniejszymi plamkami lub wzorami, podczas gdy brzuch jest biały. Głowa jest wyraźnie oddzielona od tułowia, z krótkim, zaokrąglonym pyskiem. Na długim, biczowatym ogonie znajduje się jeden lub dwa kolce jadowe, służące do obrony. Duże płetwy piersiowe, przypominające skrzydła, umożliwiają jej eleganckie poruszanie się w wodzie. Oczy są umieszczone po bokach głowy, a za nimi znajdują się przetchlinki, przez które płaszczka pobiera wodę do skrzeli. U młodych osobników kolce jadowe mogą być mniej rozwinięte.
Płaszczki orleniowate zamieszkują płytkie wody przybrzeżne, ujścia rzek oraz otwarte morza w umiarkowanych i tropikalnych regionach Atlantyku, Morza Śródziemnego i Oceanu Indyjskiego. Są drapieżnikami bentosowymi, żywiącymi się głównie skorupiakami, mięczakami i małymi rybami, które wydobywają z dna morskiego, używając swoich silnych szczęk i płaskich zębów. Zazwyczaj występują pojedynczo lub w małych grupach, choć obserwowano je również w dużych, spektakularnych stadach podczas migracji lub w poszukiwaniu pokarmu. Są aktywne w ciągu dnia, spędzając czas na pływaniu blisko dna lub zakopując się w piasku, by unikać drapieżników. Ich spłaszczone ciało i zdolność do szybkiego zakopywania się w osadach są kluczowymi adaptacjami środowiskowymi, pozwalającymi im na skuteczne polowanie i ukrywanie się.
Płaszczka orleniowata odgrywa ważną rolę w ekosystemach morskich jako drapieżnik, kontrolujący populacje bentosowych bezkręgowców. Obecnie jest klasyfikowana jako gatunek bliski zagrożenia (Near Threatened) ze względu na nadmierne odłowy, zarówno celowe, jak i przypadkowe (przyłów) w rybołówstwie, a także degradację siedlisk przybrzeżnych. Kolce jadowe, choć obronne, mogą być niebezpieczne dla ludzi. Wiele krajów wprowadziło regulacje dotyczące jej połowów, a programy monitorowania i ochrona siedlisk są kluczowe dla zachowania tego gatunku.