Przędziorek chmielowiec
Tetranychus urticae
Mikroskopijny pajęczak wysysający soki z liści, znany z tworzenia delikatnej przędzy na roślinach.
Podstawowe Informacje
Przędziorek chmielowiec (Tetranychus urticae)
Szczegółowy opis:
Jest to jeden z najmniejszych opisywanych organizmów, osiągający długość ciała zaledwie od 0,4 do 0,6 mm. Ciało jest owalne, lekko wypukłe, barwy od jasnozielonej do żółtawej, a u form zimujących – intensywnie pomarańczowe lub czerwone. Charakterystyczną cechą są dwie ciemne plamy po bokach ciała, które są w rzeczywistości prześwitującą zawartością przewodu pokarmowego. Posiada osiem nóg, podobnie jak inne pajęczaki, choć larwy tuż po wykluciu mają tylko sześć odnóży. Na końcu odwłoka znajdują się gruczoły przędne, za pomocą których wytwarza bardzo cienkie, jedwabiste nici. Głowa jest zredukowana, wyposażona w kłująco-ssący aparat gębowy typu sztyletowatego. Oczy są proste, widoczne jako małe czerwone punkty w przedniej części ciała. Całe ciało pokryte jest rzadkimi, ale długimi szczecinkami czuciowymi, które reagują na drgania powietrza. Ze względu na mikroskopijne rozmiary, jest niemal niewidoczny gołym okiem bez użycia lupy. Wygląd kolonii na liściu objawia się początkowo jako drobne, jasne nakłucia.
Tryb życia:
Zasiedla setki gatunków roślin, od upraw szklarniowych i polowych po rośliny ozdobne i chwasty. Dieta polega na wysysaniu zawartości komórek miękiszu liści, co prowadzi do ich żółknięcia i usychania. Żyje w gęstych koloniach na spodniej stronie liści, chroniąc się pod warstwą wytworzonej przez siebie przędzy. Przędza ta służy nie tylko jako ochrona przed drapieżnikami, ale także ułatwia przemieszczanie się i utrzymanie odpowiedniej wilgotności. Rozmnaża się niezwykle szybko, szczególnie w warunkach wysokiej temperatury i niskiej wilgotności powietrza. Cykl rozwojowy od jaja do osobnika dorosłego może trwać zaledwie 7-10 dni, co pozwala na powstanie wielu pokoleń w sezonie. Adaptacją do niekorzystnych warunków jest diapauza u zapłodnionych samic, które zimują w szczelinach kory lub w glebie. Interakcje społeczne ograniczają się do wspólnego żerowania, choć przędza tworzy swoiste 'autostrady' dla całej populacji. W przypadku przeludnienia, pajęczaki te wykorzystują wiatr do biernego przemieszczania się na nowe rośliny (fereza). Są odporne na wiele tradycyjnych środków owadobójczych, co utrudnia ich zwalczanie.
Rola:
W rolnictwie i ogrodnictwie uznawany za jednego z najbardziej uciążliwych szkodników o światowym znaczeniu. W ekosystemie stanowi pokarm dla drapieżnych roztoczy z rodziny dobroczynkowatych oraz niektórych owadów. Masowe wystąpienie może doprowadzić do całkowitej defoliacji i śmierci rośliny żywicielskiej.
