Marmota monax
Duży północnoamerykański gryzoń, znany z budowania skomplikowanych nor i długiego snu zimowego.
Świstak amerykański osiąga 40-65 cm długości ciała i waży 2-6 kg. Jest krępym, masywnym gryzoniem. Futro jest gęste, szorstkie, o kolorze od szarobrązowego do rdzawoczerwonego, z jaśniejszym spodem. Charakterystyczną cechą są krótkie nogi z mocnymi pazurami, idealnymi do kopania. Ma krótki, owłosiony ogon i małe, okrągłe uszy. Jego pysk jest szeroki, a zęby (siekacze) są silne i ciągle rosnące. Cechuje się dużą ilością tłuszczu, gromadzonego przed zimowaniem. Ma duży rozmiar w porównaniu do innych gryzoni wiewiórkowatych. Młode są mniejsze i mają delikatniejsze futro. Kończyny przednie są krótsze od tylnych.
Świstak amerykański jest roślinożerny, żywiący się głównie trawami, ziołami, liśćmi i korą. Jest samotnikiem, chociaż na małym obszarze może żyć kilka osobników. Aktywny w dzień, spędzając czas na żerowaniu i wygrzewaniu się na słońcu w pobliżu wejścia do swojej nory. Jest znany z budowania rozbudowanych systemów nor, z wieloma wejściami i komorami, służącymi do schronienia i zimowania. Od wczesnej jesieni do wczesnej wiosny zapada w głęboki sen zimowy (hibernację). Jest terytorialny, broniąc nory i żerowiska. Jego adaptacją jest zdolność do gromadzenia dużych zapasów tłuszczu i spowolnienie metabolizmu podczas zimowania.
Świstak amerykański jest ważnym konsumentem pierwotnym, a jego nory tworzą siedliska dla innych zwierząt i przyczyniają się do aeracji gleby. Wskazany jako 'najmniejszej troski' (LC). Lokalne populacje są zagrożone przez urbanizację, drapieżnictwo i postrzeganie jako szkodnika upraw. Jego zdolność do głębokiego zimowania jest tematem badań medycznych. Odgrywa rolę w ekosystemie jako pokarm dla drapieżników. Polowania na niego są regulowane w niektórych stanach.