Szakal złocisty
Canis aureus
Średniej wielkości drapieżnik z rodziny psowatych, o złotawym futrze, szeroko rozpowszechniony w Afryce i Eurazji.
Podstawowe Informacje
Szakal złocisty (Canis aureus)
Szczegółowy opis:
Szakal złocisty jest smukłym psem, osiągającym 70-100 cm długości i 45-50 cm wysokości w kłębie, ważącym 7-15 kg. Ma stosunkowo krótkie nogi, mały ogon i wąski pysk. Futro jest szorstkie, o kolorze od złocisto-żółtego do brązowo-płowego, często z ciemnymi smugami na grzbiecie, zwłaszcza zimą. Brzuch i gardło są jaśniejsze. Uszy są duże, spiczaste i wysoko osadzone. Cechą charakterystyczną jest smuklejsza sylwetka niż u wilka i bardziej wydłużony pysk. Ma bardzo dobry węch i słuch. Budową przypomina małego, smukłego wilka lub dużego lisa. Występuje duża zmienność geograficzna w ubarwieniu.
Tryb życia:
Szakal złocisty jest oportunistycznym wszystkożercą, polującym na małe ssaki, ptaki, gady, a także jedzącym padlinę, owoce i owady. Jest zwierzęciem elastycznym ekologicznie, zajmującym różnorodne siedliska, od półpustynnych po gęste zarośla. Jest głównie aktywny o zmierzchu i nocą, ale może być aktywny w dzień w mniej zaludnionych obszarach. Żyje w monogamicznych parach lub małych grupach rodzinnych. Są terytorialne, oznaczając swoje granice zapachem. Są znane z charakterystycznego, wycia, które służy do komunikacji. Ich adaptacją jest elastyczność w diecie i siedlisku, co pozwoliło im na dużą ekspansję geograficzną.
Rola:
Szakal złocisty odgrywa ważną rolę jako padlinożerca i drapieżnik, kontrolując populacje małych gryzoni. Wskazany jako 'najmniejszej troski' (LC) z powodu dużej i rozległej populacji, jednak w Europie jest gatunkiem ekspansywnym. Lokalne zagrożenia to konflikty z człowiekiem (polowania, wypadki drogowe) i hybrydyzacja z psami. Jego obecność w Europie wymaga monitorowania jego wpływu na lokalne ekosystemy. Jest to gatunek o dużym znaczeniu ekologicznym, zdolny do szybkiej adaptacji.
