Trzmiel ogrodowy
Bombus hortorum
Gatunek trzmiela o wyjątkowo długim języczku, wyspecjalizowany w zapylaniu kwiatów o głębokich koronach.
Podstawowe Informacje
Trzmiel ogrodowy (Bombus hortorum)
Szczegółowy opis:
Owad ten charakteryzuje się wydłużonym kształtem ciała oraz bardzo długą głową, co odróżnia go od innych trzmieli. Ubarwienie składa się z trzech wyraźnych żółtych pasów: jednego na przodzie tułowia, drugiego na jego tyle i trzeciego na początku odwłoka. Koniec odwłoka jest zawsze czysto biały, co stanowi ważną cechę rozpoznawczą. Pozostałe części ciała są pokryte gęstymi, czarnymi włoskami o aksamitnej teksturze. Królowe osiągają długość do 22 mm, podczas gdy robotnice są znacznie mniejsze, mierząc około 11-16 mm. Najbardziej niezwykłym elementem morfologii jest język, który po rozciągnięciu może mieć długość nawet 15 mm. Skrzydła są lekko przydymione, o mocnym użyłkowaniu, przystosowane do dźwigania dużych ładunków pyłku. Nogi są czarne, wyposażone w szerokie aparaty do zbierania pyłku na tylnych goleniach. Oczy są czarne, osadzone po bokach wydłużonej głowy. Całość sylwetki jest nieco mniej pękata niż u trzmiela ziemnego, sprawiając wrażenie bardziej smukłej.
Tryb życia:
Preferuje ogrody, parki oraz sady, gdzie występuje obfitość roślin o długich rurkach kwiatowych, takich jak naparstnice czy ostróżki. Dieta opiera się na nektarze i pyłku, a dzięki długiemu języczkowi gatunek ten nie ma konkurencji przy wielu źródłach pokarmu. Tworzy niewielkie kolonie, liczące zazwyczaj od 50 do 100 osobników, gnieżdżąc się pod ziemią lub w opuszczonych norach gryzoni. Cykl życiowy zaczyna się wiosną, gdy zapłodniona królowa samodzielnie zakłada gniazdo i wychowuje pierwsze robotnice. Jest gatunkiem bardzo łagodnym, wykazującym minimalną agresję nawet w pobliżu gniazda. Adaptacją do efektywnego zbierania pokarmu jest umiejętność zapamiętywania lokalizacji najbardziej wydajnych kwiatów. Robotnice wykonują większość prac, podczas gdy królowa skupia się na składaniu jaj po ustabilizowaniu kolonii. Terytorium żerowania jest zazwyczaj ograniczone do najbliższego sąsiedztwa gniazda. Jesienią młode królowe opuszczają gniazdo, parzą się i szukają miejsca na zimowanie w glebie. Gatunek ten jest aktywny od wczesnego rana do zmierzchu, pracując nawet w niższych temperaturach.
Rola:
Kluczowy zapylacz dla wielu roślin uprawnych, w tym koniczyny czerwonej i bobu, których inne pszczoły nie potrafią zapylić. W Polsce podlega częściowej ochronie gatunkowej. Największym zagrożeniem jest zanikanie naturalnych miejsc gniazdowania i chemizacja rolnictwa.
